Jak prawidłowo dobrać palnik gazowy? Palnik gazowo-tlenowy czy propanowo-powietrzny?

Palniki gazowe są wykorzystywane między innymi do spawania, cięcia, lutowania, podgrzewania, opalania, zgrzewania papy, obróbki kamienia oraz wykonywania prac instalacyjnych. Poszczególne modele mogą wyglądać podobnie, ale różnią się sposobem tworzenia mieszanki palnej, temperaturą i koncentracją płomienia, mocą cieplną, konstrukcją dysz oraz wymaganym wyposażeniem stanowiska.

Podstawowym błędem jest wybór palnika wyłącznie na podstawie jego wielkości lub rodzaju używanego gazu palnego. Palnik należy dobierać do konkretnego procesu technologicznego, materiału, wymaganej intensywności nagrzewania oraz sposobu zasilania.

Jedną z najważniejszych decyzji jest wybór pomiędzy palnikiem gazowo-tlenowym a palnikiem propanowo-powietrznym. Choć oba urządzenia wykorzystują gaz palny, nie są zamienne i służą do innych zastosowań.

Czym różni się palnik gazowo-tlenowy od propanowo-powietrznego?

Najważniejsza różnica dotyczy źródła tlenu potrzebnego do spalania gazu.

Palnik gazowo-tlenowy

Palnik gazowo-tlenowy jest zasilany dwoma mediami:

• gazem palnym, takim jak acetylen, propan, propan-butan lub gaz ziemny,

• tlenem technicznym dostarczanym z oddzielnej butli albo instalacji centralnej.

Gaz palny i tlen są doprowadzane do palnika osobnymi przewodami. Ich proporcje są regulowane zaworami umieszczonymi w rękojeści. Dzięki zastosowaniu tlenu technicznego można uzyskać płomień o wysokiej temperaturze, dużej koncentracji energii i ściśle określonych właściwościach.

W zależności od konstrukcji, zastosowanego gazu i nasadki palnik gazowo-tlenowy może służyć do:

• spawania gazowego,

• cięcia tlenowego stali,

• lutowania twardego,

• podgrzewania punktowego,

• opalania,

• prostowania płomieniowego,

• topienia materiałów,

• płomieniowania kamienia,

• zmechanizowanego cięcia elementów stalowych.

Palniki gazowo-tlenowe wymagają bardziej rozbudowanego stanowiska. Potrzebne są odpowiednie reduktory, dwa węże, urządzenia zabezpieczające oraz osprzęt dopasowany do każdego z gazów.

Palnik propanowo-powietrzny

Palnik propanowo-powietrzny wykorzystuje:

• propan albo mieszaninę propan-butan,

• powietrze pobierane bezpośrednio z otoczenia.

Powietrze nie jest doprowadzane z oddzielnej butli. Jest zasysane do palnika dzięki działaniu układu inżektorowego i mieszane z gazem palnym wewnątrz urządzenia. Stanowisko wymaga więc tylko źródła gazu, reduktora lub regulatora, odpowiedniego węża oraz palnika.

Płomień propanowo-powietrzny ma niższą temperaturę i mniejszą koncentrację energii niż płomień wytwarzany przy użyciu tlenu technicznego. Może jednak zapewniać bardzo dużą całkowitą moc cieplną i szeroki obszar oddziaływania.

Palniki propanowo-powietrzne są przeznaczone przede wszystkim do:

• zgrzewania i podgrzewania papy,

• prac dekarskich,

• osuszania powierzchni,

• opalania powłok,

• podgrzewania elementów,

• obkurczania materiałów termokurczliwych,

• lutowania miękkiego instalacji miedzianych,

• nagrzewania rur i złączy,

• prac montażowych i instalacyjnych.

Nie są przeznaczone do spawania stali ani do klasycznego cięcia tlenowego.

Palnik gazowo-tlenowy a propanowo-powietrzny — najważniejsze różnice

Temperatura płomienia to nie to samo co moc palnika

Podczas doboru palnika trzeba rozróżnić dwa parametry: temperaturę płomienia i moc cieplną.

Temperatura płomienia

Temperatura określa, jak wysoką temperaturę może osiągnąć strefa spalania. Ma szczególne znaczenie w procesach wymagających skoncentrowanego doprowadzania energii, takich jak:

• spawanie gazowe,

• szybkie nagrzewanie miejscowe,

• lutowanie twarde,

• podgrzewanie metalu przed cięciem tlenowym.

Palniki gazowo-tlenowe osiągają wyższą temperaturę płomienia, ponieważ gaz jest spalany z udziałem tlenu technicznego, a nie powietrza zawierającego jedynie część tlenu i dużą ilość azotu.

Moc cieplna

Moc cieplna określa ilość energii przekazywanej w jednostce czasu. Duży palnik propanowo-powietrzny może mieć bardzo wysoką moc całkowitą, mimo że temperatura jego płomienia jest niższa niż w palniku gazowo-tlenowym.

Dlatego duży palnik dekarski może bardzo szybko ogrzać szeroką powierzchnię papy, ale nie zastąpi niewielkiego palnika tlenowo-gazowego podczas precyzyjnego lutowania twardego albo cięcia stali.

W praktyce:

• do punktowego, intensywnego nagrzewania potrzebny jest skoncentrowany płomień,

• do równomiernego ogrzewania dużej powierzchni ważniejsza jest szerokość płomienia i całkowita moc cieplna.

Jak prawidłowo dobrać palnik? Najważniejsze kryteria

1. Określ rodzaj wykonywanej pracy

Dobór należy rozpocząć od jednoznacznego określenia procesu. Nie wystarczy stwierdzić, że palnik ma służyć do „grzania”. Innego urządzenia wymaga lutowanie rury miedzianej, innego zgrzewanie papy, a jeszcze innego podgrzewanie stalowej konstrukcji.

Najczęstsze procesy to:

• spawanie stali,

• spawanie metali nieżelaznych,

• cięcie stali,

• cięcie złomu,

• lutowanie miękkie,

• lutowanie twarde,

• podgrzewanie punktowe,

• podgrzewanie powierzchniowe,

• opalanie,

• prace dekarskie,

• obróbka kamienia.

Dopiero po określeniu procesu można dobrać rodzaj zasilania, gaz palny, moc, dyszę i wyposażenie.

2. Dobierz odpowiedni system spalania

Kiedy wybrać palnik gazowo-tlenowy?

Palnik gazowo-tlenowy będzie właściwym rozwiązaniem, gdy proces wymaga:

• wysokiej temperatury płomienia,

• silnej koncentracji energii,

• dokładnej regulacji charakteru płomienia,

• spawania gazowego,

• cięcia tlenowego,

• lutowania twardego,

• intensywnego podgrzewania miejscowego,

• pracy z grubymi elementami stalowymi.

Kiedy wybrać palnik propanowo-powietrzny?

Palnik propanowo-powietrzny należy wybrać, gdy wymagane jest:

• ogrzewanie dużej powierzchni,

• zgrzewanie papy termozgrzewalnej,

• osuszanie podłoża,

• opalanie powłok,

• lutowanie miękkie instalacji,

• nagrzewanie rur i złączy,

• stosunkowo proste i mobilne stanowisko,

• duża moc cieplna bez konieczności stosowania butli tlenowej.

3. Wybierz właściwy gaz palny

Określenie „palnik gazowo-tlenowy” nie oznacza, że każde urządzenie może pracować z dowolnym gazem palnym. Konstrukcja palnika, mieszalnika, nasadki i dyszy musi być przystosowana do konkretnego gazu.

W oznaczeniach palników i ich elementów można spotkać między innymi symbole:

• A — acetylen,

• O — tlen,

• P — propan, butan lub LPG,

• M — metan lub gaz ziemny,

• F — element przeznaczony do pracy z określoną grupą gazów palnych wskazaną przez producenta.

Dyszy acetylenowej nie należy zastępować dyszą propanową tylko dlatego, że pasuje mechanicznie do głowicy. Gazy różnią się prędkością spalania, wymaganym stosunkiem mieszania, energią zapłonu oraz sposobem stabilizacji płomienia. Niewłaściwa dysza może powodować niestabilną pracę, odrywanie płomienia, cofnięcie płomienia albo niepełne spalanie.

4. Sprawdź, czy palnik ma służyć do spawania

Do gazowego spawania stali stosuje się przede wszystkim układ acetylenowo-tlenowy. Pozwala on uzyskać płomień o wysokiej temperaturze oraz regulować jego charakter poprzez zmianę proporcji acetylenu i tlenu.

Palniki propanowo-tlenowe mogą być bardzo skuteczne podczas:

• cięcia stali,

• lutowania,

• podgrzewania,

• opalania,

• topienia określonych materiałów.

Nie są jednak przeznaczone do spawania stali. Produkty spalania propanu nie zapewniają warunków odpowiednich dla klasycznego spawania gazowego stali. Palnik propanowo-powietrzny również nie może zastąpić palnika acetylenowo-tlenowego w tym procesie.

Jeżeli podstawowym zadaniem jest spawanie stali, należy wybrać palnik acetylenowo-tlenowy wraz z nasadkami dobranymi do grubości materiału.

5. Przy cięciu dobierz palnik do rodzaju i grubości materiału

Cięcie tlenowe nie polega wyłącznie na stopieniu metalu. Materiał jest najpierw podgrzewany płomieniem, a następnie strumień tlenu tnącego powoduje intensywne utlenianie metalu i usuwa produkty reakcji ze szczeliny cięcia.

Dlatego palnik do cięcia posiada:

• płomień podgrzewający,

• osobny kanał tlenu tnącego,

• dyszę dostosowaną do gazu palnego,

• głowicę o określonym kącie,

• zawór albo dźwignię tlenu tnącego.

Przy doborze trzeba sprawdzić:

• zakres grubości ciętego materiału,

• rodzaj gazu palnego,

• numer i konstrukcję dyszy,

• wymagane ciśnienie i przepływ tlenu,

• długość palnika,

• kąt głowicy,

• możliwość zamontowania wózka lub cyrkla.

Palniki do cięcia złomu mają zazwyczaj wydłużoną konstrukcję, która zwiększa odległość operatora od strefy wysokiej temperatury, odprysków i nieregularnie ułożonego materiału.

Palnik propanowo-powietrzny nie ma strumienia tlenu tnącego, dlatego nie jest palnikiem do cięcia tlenowego.

6. Dobierz zakres spawania lub numer nasadki

W palnikach do spawania ilość dostarczanego gazu i wielkość płomienia zależą od zastosowanej nasadki oraz dyszy. Poszczególne numery nasadek odpowiadają określonym zakresom grubości spawanego materiału.

Zbyt mała nasadka będzie powodować:

• zbyt wolne tworzenie jeziorka spawalniczego,

• nadmierne rozgrzewanie szerokiej strefy materiału,

• wydłużenie czasu pracy,

• problemy z uzyskaniem prawidłowego przetopu.

Zbyt duża nasadka może natomiast prowadzić do:

• przegrzewania elementu,

• nadmiernego topienia krawędzi,

• trudności w kontrolowaniu jeziorka,

• zwiększonego zużycia gazów,

• odkształceń materiału.

Nasadkę należy dobierać na podstawie tabeli producenta, uwzględniając grubość i rodzaj materiału.

7. Przy lutowaniu określ rodzaj lutu i wielkość elementu

Lutowanie miękkie i twarde wymagają innych temperatur oraz innego sposobu przekazywania ciepła.

Lutowanie miękkie

W wielu pracach instalacyjnych wystarczający jest palnik propanowo-powietrzny. Dotyczy to szczególnie lutowania rur miedzianych, kształtek i elementów instalacji wodnych.

Do takich zastosowań można wybrać:

• palnik punktowy,

• palnik płomieniowy,

• palnik cyklonowy,

• lutownicę gazową z grotem.

Palnik cyklonowy wytwarza wirujący płomień otaczający rurę, co pozwala efektywnie i równomiernie ogrzewać złącze.

Lutowanie twarde

Lutowanie twarde wymaga wyższej temperatury. W zależności od wielkości elementu, rodzaju stopu i warunków pracy może być potrzebny palnik gazowo-tlenowy.

Niewielkie elementy mogą być lutowane wydajnym palnikiem propanowo-powietrznym, ale wraz ze wzrostem masy i zdolności materiału do odprowadzania ciepła rośnie zapotrzebowanie na temperaturę oraz koncentrację energii.

Przy doborze należy uwzględnić:

• temperaturę roboczą lutu,

• średnicę i masę elementów,

• przewodność cieplną materiału,

• dostęp do miejsca połączenia,

• czas dopuszczalnego nagrzewania,

• ryzyko przegrzania elementów sąsiednich.

8. Przy podgrzewaniu określ, czy ciepło ma działać punktowo, czy powierzchniowo

Podgrzewanie może oznaczać zarówno nagrzanie jednej śruby, jak i równomierne ogrzanie szerokiego pasa papy.

Podgrzewanie punktowe

Do intensywnego ogrzewania małego obszaru lepiej nadaje się palnik gazowo-tlenowy. Skoncentrowany płomień sprawdza się podczas:

• podgrzewania zapieczonych połączeń,

• prostowania elementów,

• miejscowej obróbki cieplnej,

• przygotowania metalu do dalszego procesu,

• nagrzewania masywnych detali.

Podgrzewanie powierzchniowe

Palnik propanowo-powietrzny jest korzystniejszy podczas:

• zgrzewania papy,

• osuszania powierzchni,

• podgrzewania powłok,

• opalania,

• równomiernego nagrzewania szerokich elementów.

W tym przypadku liczy się szerokość robocza i duża całkowita moc, a nie maksymalna temperatura w niewielkim punkcie.

9. Dobierz moc palnika propanowo-powietrznego

Palniki propanowo-powietrzne mogą mieć bardzo zróżnicowaną moc. W ofercie Pomet Wronki znajdują się między innymi konstrukcje:

• pojedyncze,

• podwójne,

• szeregowe,

• TURBO,

• cyklonowe,

• płomieniowe,

• lutownice gazowe.

Przykładowy pojedynczy palnik PAP-241 P osiąga moc cieplną 52 kW przy zużyciu gazu około 4,2 kg/h i ciśnieniu zasilania 2 bar. Wersja TURBO może osiągać 114 kW przy ciśnieniu 4 bar, a palnik szeregowy — 122 kW.

Wysoka moc wymaga odpowiednio wydajnego źródła gazu. Nie wystarczy dobrać dużego palnika — butla, regulator, przewód i złącza muszą umożliwiać dostarczenie wymaganej ilości propanu.

Przy zbyt małej wydajności źródła mogą wystąpić:

• spadek ciśnienia,

• oszronienie butli,

• niestabilny płomień,

• ograniczenie mocy,

• gaśnięcie palnika,

• niepełne spalanie gazu.

10. Dobierz konstrukcję palnika do szerokości roboczej

Palnik pojedynczy

Zapewnia dobrą mobilność i łatwe prowadzenie. Jest odpowiedni do typowych prac dekarskich, opalania oraz miejscowego podgrzewania.

Palnik podwójny

Posiada dwie głowice, dzięki czemu ogrzewa szerszy pas materiału. Umożliwia szybszą pracę na większej powierzchni, ale ma większe zapotrzebowanie na gaz.

Palnik szeregowy

Wykorzystuje kilka dysz rozmieszczonych w jednej linii. Jest przeznaczony do równomiernego podgrzewania szerokiej powierzchni. Wymaga wydajnego układu zasilania i właściwego przygotowania stanowiska.

Palnik TURBO

Zapewnia wysoką moc przy stosunkowo zwartej konstrukcji. Jest przeznaczony do intensywnych prac, w których standardowy palnik pojedynczy nie zapewnia wystarczającej wydajności.

Palnik cyklonowy

Wytwarza wirujący płomień, który efektywnie otacza ogrzewany element. Jest szczególnie przydatny przy lutowaniu rur miedzianych i złączy instalacyjnych.

11. Sprawdź ciśnienie zasilania

Każdy palnik ma określone wymagane ciśnienie gazu. Nie należy zakładać, że wyższe ciśnienie zawsze zwiększa skuteczność urządzenia.

Zbyt niskie ciśnienie może powodować:

• niedostateczną moc,

• niestabilny płomień,

• przegrzewanie dyszy,

• problemy z prawidłowym zasysaniem powietrza,

• niepełne spalanie gazu.

Zbyt wysokie ciśnienie może prowadzić do:

• odrywania się płomienia,

• nieprawidłowej proporcji mieszanki,

• zwiększonego zużycia gazu,

• pogorszenia kontroli procesu,

• przeciążenia elementów instalacji.

Regulator lub reduktor należy dobrać do wartości wskazanej przez producenta palnika. Przykładowo różne palniki propanowo-powietrzne Pomet mogą wymagać ciśnienia 2 bar, 4 bar albo zakresu 4–6 bar.

12. Sprawdź wydajność butli

Duży palnik może zużywać kilka kilogramów propanu na godzinę. Tymczasem rzeczywista wydajność butli zależy między innymi od:

• wielkości butli,

• ilości znajdującego się w niej gazu,

• temperatury otoczenia,

• czasu ciągłej pracy,

• składu mieszaniny propan-butan,

• powierzchni parowania fazy ciekłej.

W niskiej temperaturze zdolność butli do odparowywania gazu maleje. Katalog Pomet wskazuje, że w przypadku palników PAP-241 P podwójnych i szeregowych, przy temperaturze powietrza poniżej 10°C, należy stosować dwie butle połączone odpowiednim łącznikiem.

Wydajnego palnika nie należy zasilać z przypadkowego małego zbiornika. Zbyt mała zdolność odparowania gazu ograniczy moc niezależnie od nastawy regulatora.

13. Dobierz długość palnika i kąt głowicy

Ergonomia ma bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo oraz jakość pracy.

Długi palnik:

• zwiększa odległość operatora od płomienia,

• ogranicza konieczność pochylania się,

• ułatwia pracę na podłożu,

• sprawdza się przy papie i cięciu złomu,

• może być mniej wygodny w ograniczonej przestrzeni.

Krótki palnik:

• zapewnia większą precyzję,

• jest łatwiejszy do prowadzenia przy stole,

• sprawdza się przy lutowaniu i pracach montażowych,

• pozwala dotrzeć do miejsc o ograniczonej dostępności.

W palnikach do cięcia istotny jest także kąt ustawienia głowicy. Głowica prosta lub o małym odchyleniu nadaje się do innych prac niż głowica ustawiona pod kątem 90°. Wybór zależy od pozycji operatora, geometrii elementu i wymaganej widoczności szczeliny cięcia.

14. Palnik specjalistyczny czy uniwersalny?

Palnik uniwersalny może współpracować z wymiennymi nasadkami do spawania, cięcia, lutowania albo podgrzewania. Jest dobrym rozwiązaniem dla warsztatów wykonujących różnorodne prace.

Jego zalety to:

• jeden system rękojeści,

• możliwość zmiany funkcji przez wymianę nasadki,

• mniejsza liczba kompletnych palników,

• wygodne przechowywanie zestawu.

Palnik specjalistyczny jest korzystniejszy, gdy:

• jedna operacja jest wykonywana regularnie,

• wymagana jest duża wydajność,

• stanowisko ma pracować w sposób ciągły,

• potrzebna jest określona długość lub geometria,

• proces wymaga specjalnej głowicy,

• czas przezbrojenia ma być ograniczony.

Do produkcji seryjnej, cięcia złomu, płomieniowania kamienia lub intensywnych prac dekarskich lepszym rozwiązaniem będzie zazwyczaj urządzenie przeznaczone do konkretnego procesu.

15. Dobierz odpowiednie dysze, nasadki i części eksploatacyjne

Palnik jest częścią systemu, którego parametry zależą również od zamontowanej dyszy i nasadki. Podczas zamawiania należy sprawdzić:

• oznaczenie modelu palnika,

• rodzaj gazu,

• numer nasadki,

• rodzaj dyszy,

• zakres grubości materiału,

• numer katalogowy części,

• zgodność z rękojeścią i głowicą.

W palnikach do cięcia spotyka się między innymi dysze rowkowe, otworkowe i pierścieniowe. W palnikach grzewczych stosowane są dysze jednootworowe, wielootworowe, płomieniowe i cyklonowe.

Nie należy rozwiercać dysz, zmieniać ich geometrii ani czyścić przypadkowym drutem o zbyt dużej średnicy. Uszkodzenie otworów wpływa na kształt płomienia, przepływ gazu i bezpieczeństwo pracy.

16. Sprawdź kompletność całego stanowiska

Prawidłowy dobór palnika obejmuje również osprzęt zasilający.

Stanowisko gazowo-tlenowe

Może wymagać:

• butli albo punktów poboru gazu,

• reduktora do tlenu,

• reduktora do gazu palnego,

• węża tlenowego,

• węża do gazu palnego,

• urządzeń zabezpieczających,

• odpowiednich łączników,

• dysz i nasadek,

• kluczy oraz przetyczek,

• środków ochrony indywidualnej.

Stanowisko propanowo-powietrzne

Może obejmować:

• butlę z propanem lub propan-butanem,

• regulator albo reduktor o odpowiednim ciśnieniu i wydajności,

• wąż przeznaczony do LPG,

• przyłącza i zawory,

• palnik z odpowiednią głowicą,

• łącznik butli przy dużym zapotrzebowaniu,

• wyposażenie ochronne operatora.

Najmniejsza przepustowość jednego z elementów może ograniczać wydajność całego układu.

Rękojeść klasyczna czy KOMPAKT?

W ofercie palników gazowo-tlenowych Pomet występują między innymi rękojeści klasyczne oraz rękojeści typu KOMPAKT.

Rękojeść KOMPAKT ma zintegrowane suche urządzenia zabezpieczające. Ich zadaniem jest ograniczenie skutków przepływu zwrotnego i cofnięcia płomienia w kierunku instalacji zasilającej. Takie rozwiązanie zmniejsza liczbę zewnętrznych elementów montowanych bezpośrednio przy rękojeści i ułatwia organizację stanowiska.

Nie zwalnia to jednak użytkownika z obowiązku:

• prawidłowego doboru całego systemu zabezpieczeń,

• przestrzegania instrukcji producenta,

• kontroli szczelności,

• okresowych przeglądów,

• właściwego serwisowania urządzenia.

Najczęstsze błędy przy wyborze palnika

Wybór na podstawie rodzaju paliwa

Informacja, że palnik pracuje na propanie, nie wystarcza. Palnik propanowo-tlenowy i propanowo-powietrzny mają inną konstrukcję, wymagają innego wyposażenia i służą do innych procesów.

Mylenie temperatury z mocą

Wysoka moc palnika dekarskiego nie oznacza, że nadaje się on do spawania lub cięcia stali. Z kolei niewielki palnik tlenowo-gazowy może wytwarzać znacznie bardziej skoncentrowaną strefę wysokiej temperatury.

Niedopasowanie dyszy do gazu

Elementy przeznaczone do acetylenu, propanu i gazu ziemnego nie powinny być stosowane zamiennie bez wyraźnego dopuszczenia producenta.

Pominięcie zapotrzebowania na gaz

Duży palnik wymaga odpowiednio wydajnej butli, reduktora, węża i złączy. Sam zakup mocnego palnika nie zapewni deklarowanej wydajności.

Wybór zbyt dużego palnika

Nadmierna moc utrudnia kontrolę procesu, zwiększa zużycie gazu i może prowadzić do przegrzania materiału.

Wybór zbyt małego palnika

Zbyt mała moc wydłuża czas nagrzewania, zwiększa straty ciepła i może uniemożliwić osiągnięcie wymaganej temperatury.

Stosowanie palnika propanowo-powietrznego do cięcia tlenowego

Taki palnik nie ma kanału tlenu tnącego i nie może wykonywać procesu cięcia tlenowego.

Brak kontroli kompatybilności osprzętu

Rękojeść, nasadka i dysza mogą pasować mechanicznie, ale nie muszą być przeznaczone do tego samego gazu ani zakresu pracy.

Jaki palnik wybrać do konkretnego zastosowania?

Do spawania stali

Palnik acetylenowo-tlenowy z nasadką dostosowaną do grubości materiału.

Do cięcia blach i elementów stalowych

Palnik gazowo-tlenowy do cięcia, z dyszą dopasowaną do gazu palnego i grubości materiału.

Do cięcia złomu

Wydłużony palnik gazowo-tlenowy z odpowiednim zakresem cięcia, konstrukcją głowicy i przepustowością.

Do lutowania twardego

Palnik gazowo-tlenowy albo odpowiednio wydajny palnik propanowo-powietrzny — zależnie od temperatury lutu, wielkości elementu i tempa odprowadzania ciepła.

Do lutowania miękkiego rur miedzianych

Palnik propanowo-powietrzny, szczególnie model cyklonowy lub płomieniowy.

Do zgrzewania papy

Długi palnik propanowo-powietrzny pojedynczy, podwójny, szeregowy albo TURBO, dobrany do szerokości roboczej i oczekiwanej wydajności.

Do opalania farby

Palnik propanowo-powietrzny o umiarkowanej mocy, umożliwiający kontrolowane powierzchniowe ogrzewanie powłoki.

Do podgrzewania masywnego elementu stalowego

Palnik gazowo-tlenowy, jeżeli potrzebne jest silne nagrzewanie miejscowe, albo palnik propanowo-powietrzny dużej mocy, gdy ogrzewany ma być szeroki obszar.

Do prac instalacyjnych

Palnik propanowo-powietrzny o konstrukcji dostosowanej do średnicy rur, dostępnej przestrzeni i rodzaju lutu.

Lista kontrolna przed zakupem palnika

Przed wyborem urządzenia należy odpowiedzieć na następujące pytania:

1. Jaki proces będzie wykonywany?

2. Jaki materiał będzie obrabiany?

3. Czy potrzebne jest spawanie, cięcie, lutowanie czy podgrzewanie?

4. Czy proces wymaga tlenu technicznego?

5. Jaki gaz palny będzie dostępny?

6. Jaka jest grubość lub masa obrabianego elementu?

7. Czy płomień ma być punktowy, szeroki czy cyklonowy?

8. Jaka moc cieplna jest potrzebna?

9. Jakie ciśnienie zasilania wymaga palnik?

10. Jakie jest maksymalne zużycie gazu?

11. Czy butla zapewni wymaganą wydajność odparowania?

12. Czy potrzebne będzie zasilanie z dwóch butli?

13. Jaka długość palnika zapewni wygodną i bezpieczną pracę?

14. Jaki kąt głowicy będzie właściwy?

15. Jakie dysze i nasadki są wymagane?

16. Czy palnik ma pracować sporadycznie, czy w sposób ciągły?

17. Czy dostępne są części zamienne i serwis?

18. Jakie reduktory, węże i zabezpieczenia są potrzebne?

19. Czy operator ma odpowiednie kwalifikacje i środki ochrony?

20. Czy stanowisko zapewnia właściwą wentylację i ochronę przeciwpożarową?

Bezpieczna eksploatacja palników gazowych

Niezależnie od rodzaju urządzenia przed rozpoczęciem pracy należy sprawdzić stan palnika, przewodów, reduktorów, połączeń i uszczelnień. Szczelność instalacji powinna być kontrolowana metodą przeznaczoną do instalacji gazowych, a nie za pomocą otwartego płomienia.

Należy również:

• używać wyłącznie osprzętu przeznaczonego do danego gazu,

• stosować właściwe urządzenia zabezpieczające,

• utrzymywać urządzenia tlenowe w czystości,

• nie smarować elementów instalacji tlenowej olejem ani smarem,

• chronić węże przed przecięciem, zgnieceniem i wysoką temperaturą,

• zapewnić skuteczną wentylację,

• usunąć materiały palne ze strefy pracy,

• stosować okulary, gogle lub osłonę o odpowiednim stopniu ochrony,

• przestrzegać instrukcji uruchamiania i wyłączania palnika,

• zlecać naprawy wyspecjalizowanemu serwisowi.

Uszkodzonych dysz, zaworów i rękojeści nie należy naprawiać metodami warsztatowymi, które zmieniają fabryczną geometrię albo charakterystykę przepływu.